Van Woord naar leven - blog

Het goede doen Tekst overweging: Kris In de tussenzang uit Psalm 37 lezen we in vers 27: ‘Mijd het kwade en doe het goede, en je zult voor eeuwig wonen in het land.’ Ik wil graag samen met je wat verder mijmeren over dit psalmvers. Het kwade mijden en het goede doen. Heel duidelijke taal. Elke normaaldenkende mens zal dit ook beamen. Het is de weg bij uitstek voor het creëren van een samenleving waarin het goed is om te leven, en wel voor iedereen. Christenen, joden, moslims en ook niet-gelovigen zullen zich in deze woorden kunnen vinden. Voor een christen krijgen de woorden ‘doe het goede’ echter een heel eigen, christologische diepte. Het ‘goede doen’ heeft te maken met het volbrengen van Gods wil, met het leven ‘in God’, met liefhebben zoals God ons in Christus liefheeft. Het is je toevertrouwen aan Christus, die door zijn Geest in je woont, je in de ander tegemoetkomt en je binnen de gemeenschap van de Kerk roept om zijn liefde gestalte te geven. Het is je beschikbaar stellen v...

Niet de boodschapper, maar Christus Tekst overweging: Kris Paulus neemt in zijn brief aan de christengemeenschap van Korinte opnieuw het thema van de wijsheid op. Zoals we ons herinneren, plaatste hij tegenover de menselijke wijsheid, die veel belang hecht aan aanzien, welsprekendheid, succes en invloed, de wijsheid van God zoals die zichtbaar wordt in het kruis van Christus. Vandaag spreekt Paulus zelfs over dwaasheid: “Wanneer iemand van u denkt dat hij in deze wereld wijs is, moet hij eerst dwaas worden; pas dan kan hij wijs worden.” Paulus pleit hier niet voor domheid en evenmin keert hij zich tegen verstand, kennis of inzicht. Hij bedoelt dat een mens bereid moet zijn zijn eigen maatstaven te laten corrigeren door het evangelie. Paulus wil de Korintiërs vooral losmaken van hun neiging zichzelf en anderen te beoordelen vanuit menselijke voorkeuren en aanzien. Binnen de gemeenschap waren groepen ontstaan die zich verbonden met Paulus, Apollos of Kefas, alsof de ene verkondiger b...

Planten, begieten, vertrouwen Tekst overweging: Kris We lezen verder uit de eerste brief van Paulus aan de christenen van Korinte. Deze gemeenschap was door Paulus zelf gesticht en lag hem bijzonder na aan het hart. Ze was als het ware zijn geesteskind. We kunnen het enigszins vergelijken met ouders die hun kinderen soms heel duidelijk terechtwijzen. Juist omdat hun kinderen hun dierbaar zijn, spreken ze hen aan wanneer ze verkeerde wegen dreigen te bewandelen. Hun woorden kunnen scherp zijn, maar daaronder ligt liefde en bezorgdheid. Iets dergelijks horen we wanneer Paulus zich richt tot de christenen van Korinte. In de voorbije hoofdstukken hebben we gehoord hoezeer Paulus bezorgd is om de verdeeldheid binnen de gemeenschap. Mensen verbinden zich met Paulus, Apollos of andere verkondigers en dreigen zo tegenover elkaar te komen staan. Paulus brengt hen telkens terug naar wat wezenlijk is. Menselijke wijsheid, welsprekendheid en de aantrekkingskracht van een bepaalde verkondiger vo...

En nu U, God Tekst overweging: Kris We lezen vandaag verder uit de eerste brief van Paulus aan de christenen van Korinte. Vorige week zeiden we al dat Paulus in deze brief de moeilijke kanten van het leven in de gemeenschap van Korinte niet uit de weg zal gaan. Na een beleefde inleiding waarin hij het goede in de gemeenschap benadrukt en de schoonheid van hun roeping benoemt, legt hij vrijwel meteen de pijnlijke verdeeldheid bloot die er is ontstaan. Mensen beroepen zich op verschillende leiders: “Ik ben van Paulus”, “ik van Apollos”, “ik van Kefas” (1 Kor 1,12). Daarachter schuilt bewondering voor menselijke wijsheid, redenaarskunst, aanzien en overtuigingskracht. Menselijke wijsheid is niet noodzakelijk verkeerd, maar zij is niet hetzelfde als de wijsheid van God, waarover Paulus vandaag spreekt. Menselijke wijsheid wordt gemakkelijk gevoed door wat ons aangenaam in de oren klinkt en ons bevestigt. Bijna vanzelf zoeken we mensen op die denken zoals wij en onze kijk op het leven d...

Genadejaar van de Heer Tekst overweging: Ricky Rieter Beste vrienden, vandaag vieren we de gedachtenis van Maria, moeder en middelares van genade. Aan Maria zijn er veel eretitels gegeven, vooral omdat ze de moeder van Gods Zoon is, maar ze is de eenvoud zelf en heeft geen enkele pretentie. Wat ze is, is haar geschonken. We buigen ons over het thema om te kijken of er in de teksten van vandaag mogelijk een link naar Maria te vinden is. Dat was een zoekplaatje, maar toch. In het evangelie van Lucas wordt juist vandaag een tekst aangehaald van Jesaja. Jezus is nu in Nazaret, waar hij gewoond heeft. Dat is spannend voor het volk. In de synagoge krijgt hij de boekrol aangereikt om als leraar onderricht te geven. Hij leest eruit voor. Het is een indrukwekkende tekst: 61,1-2a. Deze begint met de woorden: De Geest van de Heer rust op Mij, want Hij heeft Mij gezalfd. Om aan armen het goede nieuws te brengen heeft Hij Mij gezonden, om aan gevangenen hun vrijlating bekend te maken en aan bl...

  De weg van loslaten en vinden Bij deze overweging liet ik mij mede inspireren door een tekst van aartsbisschop Vincenzo Paglia uit Het Woord van God elke dag 2026, uitgegeven bij Otheo/Sant’Egidio. Vorige zondag hoorden we Petrus nog belijden dat Jezus de Messias is, de Zoon van de levende God. Vandaag blijkt hoe moeilijk het is om werkelijk te begrijpen wat dat betekent. Wanneer Jezus zijn leerlingen vertelt dat Hij naar Jeruzalem zal gaan, daar zal lijden, gedood zal worden en op de derde dag zal worden opgewekt, komt Petrus in verzet. ‘God verhoede het, Heer! Dat zal U zeker niet gebeuren!’ Hij wil Jezus beschermen. Zijn reactie komt voort uit zijn vriendschap met de Heer, maar tegelijk probeert hij Jezus weg te houden van de weg die Hij zelf moet gaan. Het antwoord van Jezus is scherp: ‘Ga terug, Satan, achter Mij!’ Petrus, die kort daarvoor de rots werd genoemd waarop Jezus zijn Kerk wil bouwen, wordt is nu heel even een struikelblok. Hij denkt vanuit menselijke verwa...

Wanneer waarheid ongemakkelijk wordt Tekst overweging: aartsbisschop Vincenzo Paglia, ontleend aan het boek ‘Het Woord van God elke dag – 2026’, uitgegeven bij Otheo/Sant’Egidio. Sinds de oudheid gedenkt de Kerk niet alleen de geboorte van Johannes de Doper, maar ook zijn dood. Johannes stierf door toedoen van Herodes, die liever luisterde naar de grillen van een vrouw met een slecht hart dan naar het harde, maar ware en heilzame woord van de profeet. Johannes de Doper is de laatste, de grootste van de profeten, hij die de komst van de Messias voorbereidt. Zijn strengheid gaat in tegen onze gewoonte om alles naar ons eigen belang toe om te plooien; zijn oproep om tot de essentie te komen helpt ons om al het overbodige aan de kant te schuiven; de hoop waarin hij leefde, herinnert ons eraan dat wij Jezus niet kunnen herkennen zonder ons hart voor te bereiden, zonder onder ogen te zien dat ons hart een woestijn is en dat er zoveel woestijnen in de wereld zijn. De Doper predikt gerecht...

De omgekeerde wijsheid Tekst overweging: Kris Vandaag lezen we verder uit de eerste brief van Paulus aan de christenen van Korinte, een brief waarmee we gisteren begonnen zijn. Na zijn groet en dankzegging komt Paulus vrijwel onmiddellijk bij een ernstig probleem binnen de jonge christelijke gemeenschap. Er zijn groepen en rivaliteiten ontstaan. Enkele verzen vóór de lezing van vandaag horen we hoe sommigen zeggen: "Ik ben van Paulus", anderen: "Ik van Apollos", "Ik van Kefas" of "Ik van Christus" (1 Kor. 1,12). Achter die uitspraken zit meer dan alleen een persoonlijke voorkeur voor een bepaalde verkondiger. Korinte was een levendige, kosmopolitische stad waarin aanzien, kennis, overtuigingskracht en welsprekendheid hoog werden gewaardeerd. Ook binnen de christelijke gemeenschap dreigde men verkondigers te beoordelen zoals men redenaars en filosofen beoordeelde: wie spreekt het indrukwekkendst, wie bezit de meeste wijsheid, wie weet mense...

De glans onder het stof Tekst overweging: Kris Vanaf vandaag lezen we in de gewone weekdagliturgie gedurende enkele weken uit de eerste brief van Paulus aan de christenen van Korinte. De zondagen en liturgische feesten met eigen lezingen onderbreken die doorgaande lectuur, maar op de gewone weekdagen zullen we Paulus stap voor stap volgen in zijn gesprek met deze jonge christelijke gemeenschap. En het wordt geen gemakkelijke brief. In Korinte leeft heel wat dat Paulus zorgen baart. Er is partijvorming, er zijn onderlinge conflicten en morele problemen, er zijn misbruiken rond de maaltijd van de Heer en er ontstaat rivaliteit rond de gaven van de Geest. De komende dagen zullen we horen hoe scherp Paulus daar soms op ingaat. Juist daarom is het begin van zijn brief zo opmerkelijk. Paulus opent niet met een opsomming van alles wat verkeerd loopt. Hij noemt de christenen van Korinte “de gemeente van God” , hij spreekt hen aan als mensen die “geheiligd in Christus Jezus” en “geroepen” ...

De toekomst verwachten, het heden bewonen Tekst overweging: Kris De eerste christenen leefden sterk vanuit de verwachting dat Christus spoedig zou terugkomen. In de gemeenschap van Tessalonica was die verwachting bijzonder levendig, zoals we gisteren al lazen. Voor sommige gelovigen werd ze zelfs zo overheersend dat het gewone leven zijn betekenis leek te verliezen. Waarom nog werken, waarom nog plannen maken, waarom zich nog inspannen voor morgen, wanneer de Heer weldra zou komen? Hun blik was zo sterk gericht op wat komen zou, dat zij dreigden te vergeten wat vandaag van hen gevraagd werd. Paulus reageert daar scherp op. Hij herinnert de Tessalonicenzen eraan hoe hij zelf onder hen heeft geleefd. Hij heeft het Evangelie verkondigd, maar tegelijk gewerkt en zich ingespannen om niemand onnodig tot last te zijn. Zijn woorden over geloof werden gedragen door de manier waarop hij zelf leefde. Daarom kan hij hen voorhouden: kijk niet alleen naar wat wij gezegd hebben, kijk ook naar wat ...

Standvastig in onrustige tijden Tekst overweging: Kris Vandaag bevinden we ons in de eerste lezing bij de christenen van Tessalonica. Zij leefden sterk vanuit de verwachting dat Christus zou terugkomen. Die verwachting schonk hun hoop: hun leven lag in Gods hand en uiteindelijk zou Christus alles tot voltooiing brengen. Tegelijk zorgde die verwachting voor verwarring en onrust. Er circuleerden uitspraken en profetieën die de indruk wekten dat ‘de dag van de Heer’ al was aangebroken. Blijkbaar deden zelfs brieven de ronde waarvan werd beweerd dat ze van Paulus afkomstig waren. In zijn brief ontmoeten we een nuchtere Paulus. Hij probeert de onrust niet te beantwoorden met een nieuwe voorspelling en begint evenmin te berekenen wanneer Christus zal komen. Eenvoudigweg roept hij de christengemeenschap van Tessalonica op hun verstand niet te verliezen, niet in paniek te raken en zich door niemand te laten misleiden. Hij herinnert hen eraan wat God met hen begonnen is. Door het evangelie ...

Een waarachtig mens zijn Tekst overweging: Ricky Rieter Goede vrienden, vandaag vieren we de feestdag van de apostel Bartolomeüs, die in de rij van de apostelen op de zesde plaats staat, direct na Filippus. Men vermoedt dat de naam Natanaël uit het Johannesevangelie over Bartolomeüs gaat. Daar komen we direct nog op terug. Eerst iets over de twee namen voor waarschijnlijk dezelfde persoon. Beide namen klinken wel heel anders. Bartolomeüs (bar = zoon van Talmoi) komt uit het Hebreeuws en Aramees. Talmoy – zo zou de vader kunnen heten – maar dat woord heeft tevens een eigen betekenis, namelijk ‘vorentrekker’. Ik herinner me uit mijn jeugd dat er voren in het land getrokken moesten worden. Dit was het voorbereidende werk voordat er bijvoorbeeld aardappelen in de voren gepoot konden worden. Bartolomeüs is dus een naam die iets over de familie zegt waar Bartolomeüs uit voortgekomen is, een landbouwfamilie. Natanaël is ook een Hebreeuwse naam. Je kunt hem splitsen in ‘natan’ en in ‘el’. ...

Geroepen tot sleutelfiguur Tekst overweging: Kris De leerlingen zijn al een hele tijd met Jezus onderweg. Ze hebben Hem horen spreken over Gods koninkrijk, ze hebben gezien hoe Hij zieken genas, mensen nabij was en velen opnieuw hoop gaf. Er werd veel over Hem gezegd: soms dicht bij de waarheid, vaak ver ervan verwijderd, soms ook vanuit tegenstand. Jezus vraagt de leerlingen wie de mensen zeggen dat Hij is. Sommigen denken, zo antwoorden de leerlingen, aan Johannes de Doper, anderen aan Elia, Jeremia of een van de profeten. Wanneer we diezelfde vraag vandaag zouden stellen – wie zeggen de mensen dat Jezus is? – zouden we wellicht opnieuw heel uiteenlopende antwoorden krijgen. Voor sommigen zal Hij een soort goeroe zijn, een wijze leraar die waardevolle inzichten heeft nagelaten. Voor anderen zal Hij vooral iemand uit een ver verleden zijn, van wie we de woorden en verhalen uit oude geschriften hebben bewaard. Weer anderen zullen Hem misschien zien als een mythische figuur die nooit...

Gods droom in mensenhanden Tekst overweging: Kris Vandaag richten we ons opnieuw naar de eerste lezing uit de profeet Ezechiël. Waar we gisteren hoorden hoe God in het dal van de dorre beenderen opnieuw adem en leven schonk aan een volk dat zichzelf als verloren en dood beschouwde, horen we vandaag hoe zijn heerlijkheid terugkeert naar de tempel en Hij opnieuw zijn plaats inneemt te midden van zijn volk. ‘Hier zal Ik voorgoed blijven wonen te midden van de Israëlieten’ , klinkt het aan het einde van onze lezing. Eigenlijk horen we hier wat op zoveel plaatsen in de Bijbel telkens opnieuw wordt verteld: God laat zijn volk niet in de steek. Mensen kunnen Hem vergeten, andere wegen inslaan, het verbond naast zich neerleggen en elkaar het leven behoorlijk zuur maken, maar God trekt zijn liefde niet in. Ook de ballingschap en de verwoesting van Jeruzalem hebben niet het laatste woord. Ezechiël ziet God terugkeren. Niet omdat Israël alles zo goed heeft gedaan, maar omdat God trouw blijft a...

Waar de ruach waait Tekst overweging: Kris Vandaag buigen we ons over de eerste lezing, een tekst die op het eerste gezicht misschien wat merkwaardig overkomt. We horen over een dal vol uitgedroogde beenderen, over botten die plots beginnen te bewegen en zich weer bij elkaar voegen, over pezen die zich vasthechten, vlees dat groeit en huid die zich over de lichamen sluit. Alsof we in een soort horrorfilm terechtkomen waarin zich voor onze ogen een akelig tafereel ontvouwt. Maar wees gerust: we bevinden ons nog steeds in de Bijbel, en achter dit bevreemdende beeld gaat een bijzonder hoopvolle boodschap van God schuil. Het is belangrijk om meteen te zeggen dat dit visioen in zijn oorspronkelijke context allereerst niet gaat over de lichamelijke verrijzenis van afzonderlijke mensen na hun dood. Ezechiël spreekt over Israël, een volk dat zichzelf als dood beschouwt. De woorden over het openen van de graven kregen later, vanuit christelijke lezing, natuurlijk ook een diepere betekenis i...

Waar de uitnodiging ons vindt Tekst overweging: Kris Jezus vertelt over een koning die voor zijn zoon een bruiloftsfeest organiseert. Alles staat klaar, maar de genodigden willen niet komen. Sommigen gaan verder met hun dagelijkse bezigheden, anderen reageren met geweld op de dienaren die hen komen roepen. Daarop worden mensen van de straten bijeengebracht, goede én slechte. De zaal loopt vol. Toch eindigt de gelijkenis onverwacht met een gast die geen bruiloftskleed draagt en buiten wordt gezet. Het eerste wat opvalt, is hoe vreemd de weigering van de genodigden is. Het feest is er al, het eten staat klaar, de uitnodiging is gegeven. Ze hoeven alleen nog maar te komen. Toch gaat de een naar zijn akker en de ander naar zijn handel. Op zichzelf doen zij niets verkeerds. Werken, zorgen voor wat gedaan moet worden, contacten onderhouden: het hoort allemaal bij het leven. Ook wij hebben onze agenda, onze plannen en taken die nog op ons wachten. Maar juist daar wordt de gelijkenis ongem...