Van Woord naar leven - blog

De vreugde van de gevonden schat Tekst overweging: aartsbisschop Vincenzo Paglia, ontleend aan het boek ‘Het Woord van God elke dag – 2026’, uitgegeven bij Otheo/Sant’Egidio. Jezus legt uit hoe het koninkrijk van God eruitziet. De eerste twee parabels verwijzen ook naar de traditie van de wijsheid. Ze benadrukken niet zozeer de ontdekking van de schat en de zoektocht naar de kostbare parel als wel de beslissing van de zaaier en de koopman om heel hun bezit te verkopen om te kopen wat ze ontdekt hebben. De eerste parabel gaat over iemand die per ongeluk op een schat stuit die verborgen ligt in een akker waar hij aan het werk is. Omdat de akker niet van hem is, moet hij hem kopen als hij de schat in bezit wil krijgen. De koopman in de tweede parabel heeft een parel van zeldzame waarde ontdekt en besluit alles op die parel in te zetten; hij verkoopt zelfs al zijn andere parels om hem te kunnen bemachtigen. Bij de ontdekking van zo'n schat en zo'n parel is een duidelijke en besli...

Van ereplaats naar aarden pot Tekst overweging: Kris Deze week lijkt wel de week van de liturgische feesten. Woensdag vierden we de heilige Maria Magdalena, daags nadien de heilige Birgitta, en vandaag richt de Kerk onze aandacht op de heilige apostel Jakobus. Op zulke feestdagen verlaten we even de gewone lezingenreeks en worden heel bewust eigen Bijbellezingen aangeboden. Dat gebeurt niet toevallig. De Kerk wil ons doorheen die lezingen iets laten zien van het leven, de roeping en het geloofsgetuigenis van de heilige die we vieren. Zo werpen de lezingen niet alleen licht op Gods Woord, maar ook op de weg die deze heilige met Christus is gegaan. In het evangelie van vandaag horen we hoe de moeder van Jakobus en Johannes aan Jezus vraagt of haar beide zonen later een ereplaats mogen krijgen in zijn koninkrijk. Jezus antwoordt niet met een belofte, maar met een vraag: "Kunnen jullie de beker drinken die Ik zal drinken?" Opvallend is dat Jezus zich vanaf dat ogenblik niet m...

Het Woord als ritme van je leven Tekst overweging: Kris Vandaag luisteren we naar de parabel van de zaaier. Of beter gezegd: we horen de uitleg die Jezus zelf aan zijn leerlingen geeft. Opvallend is dat dit evangelie nog niet zo lang geleden ook gelezen werd, namelijk op de 15e zondag door het jaar, op 12 juli. Soms laat de liturgie ons binnen een korte tijd dezelfde lezing opnieuw horen. Daar is niets mis mee. Integendeel, het nodigt ons uit om steeds dieper door te dringen in de rijkdom van Gods Woord. Een evangelietekst is immers nooit uitgeput. Telkens opnieuw opent dezelfde lezing een nieuw venster en laat ze ons iets ontdekken wat we eerder misschien niet hebben gezien. Bovendien mogen wij het evangelie telkens opnieuw beluisteren als het Woord van de Heer. Daarom klinkt het elke dag nieuw, fris, vol van genade en leven. Jezus onderscheidt vier manieren waarop mensen met Gods Woord omgaan. Er zijn mensen bij wie het Woord geen ingang vindt. Er zijn er die het met enthousiasme ...

De Wijnbouwer van het hart Tekst overweging: Kris Wie ooit een wijnstok heeft zien snoeien, vraagt zich misschien af wat de wijnbouwer bezielt. Bijna alle ranken worden weggeknipt. Wat overblijft, oogt kaal, kwetsbaar en haast levenloos. Toch weet elke wijnbouwer dat dit geen daad van vernieling is, maar van zorg. Een wijnstok die niet gesnoeid wordt, zal wel veel bladeren en lange scheuten voortbrengen, maar weinig goede druiven. De kracht van de plant gaat dan verloren in wat uiteindelijk geen vrucht draagt. Daarom kiest de wijnbouwer zorgvuldig welke ranken mogen blijven. Hij snoeit niet om de wijnstok kleiner te maken, maar om hem vruchtbaarder te laten worden. Jezus gebruikt dit beeld in het evangelie van vandaag om duidelijk te maken dat ook ons geloofsleven soms gesnoeid moet worden, niet om ons iets af te nemen, maar om ons dichter bij Hem te brengen en meer vrucht te laten dragen. Maar dan rijst een belangrijke vraag. Hoe snoeit de Heer ons vandaag? Hoe zuivert Hij ons leve...

De weg van het verlangen Tekst overweging: Kris Er bestaat in de mens zoiets als een zielsverlangen. Het is een verlangen dat geen product is van onze wil. Het is geen project dat we kunnen plannen of organiseren. Eerder is het iets wat ons overkomt. Het komt als een innerlijke beweging, een fluistering vanbinnen, een zachte drang naar iets dat ons overstijgt. Een verlangen naar zin en waarheid, een innerlijke hunkering die uitstijgt boven het ikje dat zo vaak in zichzelf blijft ronddraaien. Zulke verlangens kunnen sporen van de Geest zijn. De heilige Ignatius van Loyola nodigt ons uit om niet achteloos voorbij te gaan aan wat er in ons hart leeft. Door stil te verwijlen bij onze diepste verlangens, onze vreugde, onze onrust of ons heimwee, leren we onderscheiden welke innerlijke bewegingen ons dichter bij God brengen en welke ons juist van Hem verwijderen. Vaak worden ze ons geschonken zonder dat we precies beseffen vanwaar ze komen. De Geest blaast waar Hij wil (vgl. Joh. 3,8); wi...

In Christus Tekst overweging: Kris Jezus is in gesprek met een groep mensen wanneer iemand Hem komt melden dat zijn moeder en zijn broers buiten staan en Hem willen spreken. Wat een gewone mededeling lijkt, wordt voor Jezus de aanleiding om de mensen iets wezenlijks mee te geven. Hij zegt iets opmerkelijks: 'Ieder die de wil doet van mijn Vader in de hemel, is mijn broer, mijn zus en mijn moeder.' Niet de bloedband staat voortaan centraal, maar de nieuwe gemeenschap die de Heer zelf bijeenbrengt en die leeft vanuit de wil van de Vader. Deze woorden zijn dus allereerst een uitnodiging om de wil van de Vader te doen. Tegelijk wijzen zij op een diepere werkelijkheid. Jezus brengt mensen samen tot een nieuwe gemeenschap. Niet zomaar een gemeenschap die Hem van buitenaf volgt, maar een gemeenschap die in Hem leeft en waarvan Hijzelf het levend hart is. De eerste christengemeenschap is niet in de eerste plaats ontstaan doordat mensen ervoor gekozen hadden Jezus te volgen. Natuurl...

Geen teken, of een wereld vol tekenen? Tekst overweging: Ricky Rieter Goede vrienden, vandaag beginnen we halverwege het Jonaverhaal om de samenhang te begrijpen met de tekst uit het evangelie van deze dag. Laat je verbeeldingskracht maar werken. We zitten in de buik van de grote vis en horen hoe Jona aan het bidden is. Al drie dagen zit hij daar. Is er uitkomst, heeft hij er spijt van dat hij zijn opdracht ontliep? Zit er nog perspectief in zijn leven? Let op de laatste woorden uit zijn gebed. Uit nood geboren – dat zeker – maar toch op dit moment tot geloof gebracht: Maar ik zal mijn stem in dank verheffen en U offers brengen; mijn geloften los ik in, het is de Heer die redt. Ja, Jona krijgt een nieuwe kans, zoals wij allemaal. Na drie dagen heeft de grote vis hem uitgespuwd, en komt hij opnieuw in Nineve, de verdorven stad die hij tot bekering op moest roepen. Oorspronkelijk wilde hij dat niet, maar nu zal hij het toch doen, al kan hij nauwelijks geloven dat dit lukt. Maar warem...

De akker van ons hart Tekst overweging: aartsbisschop Vincenzo Paglia, ontleend aan het boek 'Het Woord van God elke dag – 2026', uitgegeven bij Otheo/Sant’Egidio. Jezus vergelijkt zijn koninkrijk met een graankorrel die tussen het onkruid moet groeien, met een piepklein mosterdzaadje dat een grote boom wordt en ten slotte met een beetje gist: alles moet verloren gaan om geopenbaard te kunnen worden. Het is het geheim van de hemel, maar ook van een goed leven vandaag: zonder opoffering voor anderen, zonder op te houden voor onszelf te leven, is er geen vreugde en geen toekomst. Het Rijk Gods verbergt zich op aarde om de hemel te openbaren; het verbindt zich met de mens om hoop en zin te geven aan alle menselijk leven, zelfs aan de dood; het vermengt zich op mysterieuze wijze met ons leven, zodat we het kunnen verwelkomen en laten groeien. Het koninkrijk wordt niet onmiddellijk in zijn geheel geopenbaard. En toch zit in dat zaadje, het kleinste van alle zaden, dat zaadje van...