dinsdag in week 16 door het jaar

In Christus

Tekst overweging: Kris

Jezus is in gesprek met een groep mensen wanneer iemand Hem komt melden dat zijn moeder en zijn broers buiten staan en Hem willen spreken. Wat een gewone mededeling lijkt, wordt voor Jezus de aanleiding om de mensen iets wezenlijks mee te geven. Hij zegt iets opmerkelijks: 'Ieder die de wil doet van mijn Vader in de hemel, is mijn broer, mijn zus en mijn moeder.' Niet de bloedband staat voortaan centraal, maar de nieuwe gemeenschap die de Heer zelf bijeenbrengt en die leeft vanuit de wil van de Vader.

Deze woorden zijn dus allereerst een uitnodiging om de wil van de Vader te doen. Tegelijk wijzen zij op een diepere werkelijkheid. Jezus brengt mensen samen tot een nieuwe gemeenschap. Niet zomaar een gemeenschap die Hem van buitenaf volgt, maar een gemeenschap die in Hem leeft en waarvan Hijzelf het levend hart is. De eerste christengemeenschap is niet in de eerste plaats ontstaan doordat mensen ervoor gekozen hadden Jezus te volgen. Natuurlijk hebben zij die keuze ook zelf gemaakt. Maar in de diepte is deze gemeenschap ontstaan omdat Christus zelf haar bijeenbracht, haar verenigde en haar bezielde met zijn eigen leven. Daarin schuilt wellicht het diepste geheim van haar navolging. Wel, diezelfde werkelijkheid draagt de Kerk tot op vandaag.

Wanneer wij naar de Kerk kijken is zij veel meer dan een gemeenschap van gelovigen. Zij is het Mystieke Lichaam van Christus. De Heer is en blijft in haar aanwezig. Hij bidt in het gebed van zijn Kerk. Hij spreekt wanneer zijn Woord wordt verkondigd. Hij bemint in iedere daad van liefde. Hij draagt het lijden van allen die hun kruis met Hem verenigen. Hij verheugt zich wanneer mensen elkaar vergeven en opnieuw beginnen. Zijn leven stroomt als het ware door heel dit levende Lichaam, waarvan wij, ieder op onze eigen plaats, een lid mogen zijn.

Wie leeft in deze gemeenschap van Christus, leert ook de wil van de Vader gestalte te geven, zoals Jezus vandaag heel duidelijk verwoordt in het evangelie. Die wil krijgt niet alleen vorm in ons persoonlijk leven, maar ook in de wijze waarop wij als Kerk samen leven. Wij bereiden samen liturgische vieringen voor, vieren eucharistie, gaan op bedevaart, bezoeken zieken, zetten ons in voor mensen die arm of eenzaam zijn en dragen verantwoordelijkheid binnen en buiten onze geloofsgemeenschap. Dat alles is bijzonder kostbaar. En toch ligt de oorsprong van de Kerk niet in wat wij doen. Ons doel is niet Kerk te worden. Wij doen het omdat wij reeds Kerk zijn: samengebracht door Christus, zoals de eerste christengemeenschap, van binnenuit bezield door zijn Geest en verbonden in zijn liefde.

Het mooie van dit alles is dat je je als christen nooit alleen hoeft te voelen. Dat neemt de pijn van eenzaamheid, die zoveel mensen met zich meedragen, niet weg. Die pijn is reëel en mag nooit worden geminimaliseerd. Toch ben je in de diepste zin van het woord als christen nooit alleen. Of wij nu leven in een gezin, in een religieuze gemeenschap of alleen in huis, wij leven altijd binnen de gemeenschap van de Kerk. Terwijl wij aan een nieuwe dag beginnen, wordt ergens op aarde eucharistie gevierd, klinkt het evangelie, worden de psalmen gezongen, buigen gelovigen hun knieën voor de Heer en krijgt Gods liefde gestalte in talloze werken van liefde en dienstbaarheid die overal ter wereld worden verricht. Vanuit de liturgie in de kerk ontspruit de liturgie van de liefde op straat, op onze werkvloeren, in woonzorgcentra en ziekenhuizen en op ontelbaar veel andere plaatsen. Het is als Gods adem die door zijn Kerk heen gaat. Daar maakt ieder van ons ten diepste deel van uit. Alleen al die gedachte mag ons hart met diepe dankbaarheid en vreugde vervullen!

Voor katholieke christenen krijgt deze wereldwijde gemeenschap een zichtbare uitdrukking in de verbondenheid met de Kerk van Rome en met de opvolger van de apostel Petrus. Die verbondenheid is veel meer dan een organisatorisch gegeven. Zij weet zich gedragen door het Woord, de sacramenten en de liturgie, waarmee de Heer zijn Kerk voedt met zijn eigen leven en haar steeds opnieuw zendt om zijn liefde zichtbaar te maken in de wereld.
Tegelijk leeft in Rome dat diepe verlangen naar de volle eenheid met alle christenen wereldwijd, een verlangen dat heel zeker wordt gedeeld door zovele christenen uit andere kerken en gemeenschappen. Velen zien uit naar de dag waarop wij allen, ondanks onze verscheidenheid, één mogen zijn in Hem, die het ene levend hart van zijn Kerk is. In de diepte zijn wij wellicht meer één dan wij vaak vermoeden.

Lieve mensen, het evangelie van vandaag nodigt ons uit de Kerk met frisse ogen te bekijken, haar met héél véél liefde en openheid te ontvangen én te omarmen. Zij is niet in de eerste plaats een gemeenschap die mensen samenbrengt rond dezelfde waarden of overtuigingen. Zij is door de Heer zelf samengebracht en Hij is er het levend hart van. Hij maakt ons tot broeders en zusters en leert ons leven vanuit de wil van de Vader. Daarom leven, bidden en beminnen wij altijd in Hem en met elkaar, als één familie, gedragen door zijn onuitputtelijke liefde. Hoe groots toch!

Laten we bidden

Goede God,
laat ons iedere dag opnieuw ontdekken
dat wij gedragen worden
door de gemeenschap van uw Kerk.
Vervul ons met dankbaarheid,
geef ons een open hart
en maak ons tot dragers
van uw vrede en uw liefde.
In Christus, onze Heer.
Amen.

Geliefde mensen, mogen wij de diep vreugde smaken van onze verbondenheid met Christus en met elkaar.
Met genegen groeten,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Durf ik geloven dat Christus ook vandaag mensen bijeenbrengt en dat ook ik deel uitmaak van die levende gemeenschap?