woensdag in week 22 door het jaar

Planten, begieten, vertrouwen

Tekst overweging: Kris

We lezen verder uit de eerste brief van Paulus aan de christenen van Korinte. Deze gemeenschap was door Paulus zelf gesticht en lag hem bijzonder na aan het hart. Ze was als het ware zijn geesteskind. We kunnen het enigszins vergelijken met ouders die hun kinderen soms heel duidelijk terechtwijzen. Juist omdat hun kinderen hun dierbaar zijn, spreken ze hen aan wanneer ze verkeerde wegen dreigen te bewandelen. Hun woorden kunnen scherp zijn, maar daaronder ligt liefde en bezorgdheid. Iets dergelijks horen we wanneer Paulus zich richt tot de christenen van Korinte.

In de voorbije hoofdstukken hebben we gehoord hoezeer Paulus bezorgd is om de verdeeldheid binnen de gemeenschap. Mensen verbinden zich met Paulus, Apollos of andere verkondigers en dreigen zo tegenover elkaar te komen staan. Paulus brengt hen telkens terug naar wat wezenlijk is. Menselijke wijsheid, welsprekendheid en de aantrekkingskracht van een bepaalde verkondiger vormen niet het hart van het geloof. Uiteindelijk gaat het om de Geest van God, die mensen bij elkaar brengt en die, zoals we gisteren hoorden, van binnenuit leert verstaan wat hun door God geschonken wordt.

Vandaag, in hoofdstuk 3, wordt Paulus heel concreet. De Korintiërs gedragen zich alsof ze geestelijk volwassen zijn, maar hun onderlinge jaloezie en partijvorming vertellen een ander verhaal. Paulus noemt hen “kinderen in het geloof” en zegt dat hij hun melk heeft moeten geven omdat ze nog geen vast voedsel aankonden. Opvallend daarbij is het criterium dat hij hanteert om geestelijke volwassenheid te beoordelen. Hij vraagt niet hoeveel iemand over God weet, hoe goed iemand de Schrift kent of hoe verheven iemand over geloof kan spreken. Hij kijkt naar de manier waarop mensen met elkaar omgaan. Waar afgunst, rivaliteit en verdeeldheid de bovenhand krijgen, blijkt dat er nog een hele weg van groei te gaan is.

Ook wij kunnen veel weten over geloof en theologie, trouw bidden en ons sterk inzetten binnen Kerk en samenleving, en toch nog moeten groeien in geduld, mildheid, vergeving en verbondenheid. De maatstaf is de mate waarin het evangelie werkelijk in ons leven is doorgedrongen: in de manier waarop we liefhebben, vergeven en omgaan met mensen die anders denken, andere keuzes maken of ons soms tegen de haren instrijken.

Verder schrijft Paulus over de plaats die hijzelf en Apollos binnen de gemeenschap innemen. Hij relativeert hun betekenis en maakt duidelijk dat beiden in dienst staan van hetzelfde werk. “Ik heb geplant, Apollos heeft water gegeven, maar God heeft doen groeien.” Daarmee haalt Paulus zichzelf en Apollos als het ware van het voetstuk waarop anderen hen dreigen te plaatsen.

Paulus ontkent de menselijke inzet niet. Er moet wel degelijk geplant worden en er moet water gegeven worden. Mensen hebben hun eigen opdracht, hun eigen talenten en hun eigen verantwoordelijkheid. De ene begint iets, een ander bouwt erop voort. Niemand hoeft alles te kunnen of alles zelf te doen. Maar hoe belangrijk onze inzet ook is, niemand kan de groei zelf voortbrengen. Die groei ligt uiteindelijk niet in mensenhanden. De gemeenschap is niet het werk van Paulus of Apollos. Zij is de akker van God. Mensen mogen eraan meewerken, maar het leven dat er groeit, vindt zijn oorsprong in Hem.

Dat kan ons bevrijden van de neiging om voortdurend resultaten te willen zien. In opvoeding, zorg, pastoraat, vriendschap en menselijke relaties kunnen we veel betekenen voor elkaar. We kunnen luisteren, bemoedigen, geduld hebben en vergeven. Maar wat dat in een ander mens teweegbrengt, hebben we nooit volledig in handen. Soms merken we pas veel later dat een klein gebaar belangrijk is geweest. Soms zullen we het nooit weten. Een woord dat we zelf vergeten zijn, kan bij iemand blijven nazinderen. Een moment van aandacht kan meer betekenen dan wij vermoeden. Wat wij zaaien, groeit vaak buiten ons zicht verder.

Het is zoals de boer die zaait en gaat slapen; intussen ontkiemt het zaad en groeit het, zonder dat hij weet hoe (vgl. Mc. 4,26-29). Ook wij mogen na onze inzet loslaten en vertrouwen dat God verder werkt, vaak op manieren die aan ons oog ontsnappen.

Wij mogen zaaien en verzorgen, trouw en met liefde. De groei blijft altijd Gods werk.

Laten we bidden

Goede God,
bevrijd ons van de gedachte
dat alles van ons afhangt.
Leer ons doen wat ons is toevertrouwd
en vertrouwen op uw verborgen werk.
In Christus, onze Heer.
Amen.

Geliefde mensen, laat ons niet ophouden het goede te doen.
Een mooie woensdag,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Niet alles hangt van onze inzet af, maar onze inzet doet er wel toe. Kan ik doen wat mij is toevertrouwd en de verdere groei aan God overlaten?