zondag 22 door het jaar A

 

De weg van loslaten en vinden

Bij deze overweging liet ik mij mede inspireren door een tekst van aartsbisschop Vincenzo Paglia uit Het Woord van God elke dag 2026, uitgegeven bij Otheo/Sant’Egidio.

Vorige zondag hoorden we Petrus nog belijden dat Jezus de Messias is, de Zoon van de levende God. Vandaag blijkt hoe moeilijk het is om werkelijk te begrijpen wat dat betekent. Wanneer Jezus zijn leerlingen vertelt dat Hij naar Jeruzalem zal gaan, daar zal lijden, gedood zal worden en op de derde dag zal worden opgewekt, komt Petrus in verzet. ‘God verhoede het, Heer! Dat zal U zeker niet gebeuren!’ Hij wil Jezus beschermen. Zijn reactie komt voort uit zijn vriendschap met de Heer, maar tegelijk probeert hij Jezus weg te houden van de weg die Hij zelf moet gaan.

Het antwoord van Jezus is scherp: ‘Ga terug, Satan, achter Mij!’ Petrus, die kort daarvoor de rots werd genoemd waarop Jezus zijn Kerk wil bouwen, wordt is nu heel even een struikelblok. Hij denkt vanuit menselijke verwachtingen en heeft nog niet begrepen welke weg Jezus kiest. Toch wijst Jezus Petrus niet af. Juist in de woorden ‘achter Mij’ klinkt opnieuw de roeping van de leerling. Petrus moet weer zijn plaats innemen achter Jezus, luisteren en volgen.

Dat geldt ook voor ons. Geloven betekent dat wij ons door Jezus laten leiden. Dat vraagt een voortdurende bekering van onze manier van denken. Paulus verwoordt het vandaag als een vernieuwing van onze gezindheid, zodat we leren onderscheiden ‘wat God wil en wat goed, volmaakt en Hem welgevallig is’. Dat onderscheid kan ons voor keuzes plaatsen die ingaan tegen ons eigenbelang, tegen wat vanzelfsprekend lijkt of tegen wat onze omgeving van ons verwacht. Jezus volgen vraagt soms dat we werkelijk iets loslaten om ruimte te maken voor de weg die God ons wijst.

Daarom zegt Jezus: ‘Wie achter Mij aan wil komen, moet zichzelf verloochenen, zijn kruis op zich nemen en Mij volgen.’ Die woorden kunnen zwaar klinken. Ze betekenen niet dat een christen het lijden moet zoeken, of onrecht en vernedering zonder verzet moet ondergaan. Jezus roept ons op om de liefde trouw te blijven, ook wanneer die trouw iets van ons vraagt. Voor sommige christenen heeft die trouw doorheen de geschiedenis zelfs geleid tot fysiek martelaarschap, en ook vandaag zijn er mensen die hun geloof met hun leven moeten bekopen. Voor de meesten van ons krijgt datzelfde getuigenis echter gestalte in de vele concrete keuzes van elke dag.

Dat kruis ligt lang niet altijd in grote of dramatische gebeurtenissen. Vaak ligt het midden in het gewone leven. Het kan betekenen dat we tijd maken voor iemand terwijl onze agenda al vol zit. Dat we blijven luisteren wanneer we zelf moe zijn. Dat we een eerste stap zetten naar verzoening. Dat we durven erkennen dat we ons vergist hebben. Dat we onze behoefte om altijd gelijk te krijgen loslaten. Dat we ruimte maken voor wie weinig gezien wordt. Dat we trouw blijven aan een engagement wanneer het enthousiasme verdwenen is. In zulke kleine keuzes leren we iets van onszelf prijs te geven omwille van de ander.

‘Wie zijn leven wil behouden, zal het verliezen, maar wie zijn leven verliest omwille van Mij, zal het behouden’, zegt Jezus. Wie alles krampachtig voor zichzelf probeert vast te houden, kan uiteindelijk juist de ruimte verliezen waarin het leven groeit. Liefde vraagt dat we iets van onszelf geven: aandacht, tijd, geduld, zorg, vergeving, nabijheid. Wanneer wij zo leven, zoeken wij niet alleen het goede voor de ander, maar proberen wij ook gestalte te geven aan de wil van de Vader, de weg waarop Jezus zelf ons is voorgegaan.

Ook Jeremia kent vandaag die spanning. Hij zou willen zwijgen omdat Gods woord hem spot en vernedering brengt. Toch brandt het in hem als een vuur dat hij niet kan doven. Wie zich werkelijk door God laat raken, kan niet terug naar een leven waarin alleen het eigen gemak de richting bepaalt.

Wat leren de lezingen ons vandaag: Jezus volgen begint telkens opnieuw met achter Hem gaan staan en luisteren naar de weg die Hij ons wijst. Dat kan ons veel vreugde geven, maar het kan ons ook iets kosten. Het kruis opnemen krijgt dan gestalte in de dagelijkse keuze om lief te hebben, trouw te blijven, te dienen en ruimte te maken voor de ander. Juist daar, in het gewone leven, kunnen we ontdekken wat Jezus bedoelt wanneer Hij zegt dat wie zijn leven durft te geven, het zal vinden.

Laten we bidden

Heer,
wijs ons de weg
wanneer onze eigen verlangens
ons zicht vertroebelen.
Leer ons gaan
waar U ons voorgaat.
In uw naam.
Amen.

Een vreugdevolle zondag,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Achter Jezus aan gaan betekent telkens opnieuw leren kijken met Gods ogen. Naar wie of wat word ik uitgenodigd anders te kijken? Welke keuze zou ik maken wanneer liefde werkelijk de maatstaf wordt?