zondag 19 door het jaar A
Wanneer we dreigen te zinken
Tekst overweging: aartsbisschop Vincenzo Paglia, ontleend aan het boek ‘Het Woord van God elke dag – 2026’, uitgegeven bij Otheo/Sant’Egidio.
Na de vermenigvuldiging van de broden en de vissen draagt Jezus zijn leerlingen op dat ze met de boot naar de andere oever varen. Nadat Hij de mensen heeft weggestuurd, gaat Hij alleen de berg op om te bidden.De evangelist toont ons met dit verhaal hoe centraal het gebed voor Jezus is, want het geeft uiting aan de band met de Vader. Hieruit ontstaat heel het werk van Jezus en zijn redding.
Heel anders is de scène die hierop volgt: de leerlingen zijn alleen, midden op het meer, zonder Jezus en zonder de menigte. Als je op jezelf bent, zonder de hulp van de Heer, word je meegesleurd door de stormen van het leven. De leerlingen brengen de nacht in angst door, in hun strijd met de woeste golven en de hevige tegenwind.
Kort voor de dageraad, zo schrijft Matteüs, komt Jezus over het water naar de boot gelopen, die zich in ernstige moeilijkheden bevindt. Hij wandelt over het water. Hij is de Heer van de schepping. De leerlingen zijn verblind door hun schrik. Ze zien Hem wel, maar ze herkennen Hem niet. Ze zijn zelfs bang. ‘Een geest!’, roepen ze. De angst, vrucht van de eenzaamheid, maakt je blind. Ze hebben nog niet begrepen wie Jezus is. Jezus spreekt hen aan en zegt: ‘Houd moed! Ik ben het, wees niet bang!’ Het is een geruststellende stem, die ze al zo vaak hebben gehoord.
Petrus vraagt namens de anderen een bewijs: ‘Heer, als U het bent, zeg me dan dat ik over het water naar U toe moet komen.’ Het is het bewijs dat God ook over de wateren heerst, zoals de psalmist zingt: 'Door de zee liep uw weg, door de wijde wateren uw pad, maar uw voetsporen bleven onzichtbaar' (Ps 77,20).
Jezus zegt tegen Petrus: ‘Kom!’ Petrus doet wat Jezus hem opdraagt en begint over het water te wandelen. Maar hij laat zich overmannen door de twijfel en de angst die nog steeds in zijn hart leven en de apostel dreigt verzwolgen te worden door de golven. Op dit wanhopige moment roept Petrus het uit: ‘Heer, red me!’ Slechts drie woorden, misschien onsamenhangend uitgeroepen, maar vol hoop. En meteen ‘strekte Jezus zijn hand uit, Hij greep hem vast en zei: “Kleingelovige, waarom heb je getwijfeld?”’
We kunnen ons allemaal verwant voelen met Petrus, ons herkennen in zijn twijfels, in zijn onzekerheid en zijn angst. Maar ook in zijn gebed tot de Heer. In de schreeuw van Petrus geeft de gelovige zich over aan de barmhartigheid van God: Jezus is de enige die ons kan redden.
Laten we bidden
Heer,
soms is ons geloof klein
en wordt de tegenwind ons te sterk.
Geef ons dan de moed om U te roepen
en ons aan uw liefde toe te vertrouwen.
Amen.
Een mooie zondag voor ieder van jullie!
kris
Om mee op weg te gaan
Geloof betekent soms verdergaan terwijl angst en onzekerheid aanwezig zijn. Kan ik me ook dan helemaal aan Hem toevertrouwen?
Bij het lezen van de tekst, dacht ik terug aan een wandeling , gisteren aan zee.
BeantwoordenVerwijderenHet was warm, maar vooral met veel wind wat de golven geweldig deed op en neer gaan, onrustig en bedreigend.
Het was grappig hoe mensen hierop reageerden.
Kinderen, sprongen erin, anderen liepen benauwd weg.
Grootmoeders bleven met hun voeten aan de rand in het het water, angstig hun blik op hun kleintjes gefixeerd. Een jong meisje liet zich meedrijven op een ligmatrasje, op het op en neergaan van de golven, alsof ze zich liet dragen...
En anderen bleven ongeïnteresseerd in een ligstoel liggen, half slapend en ongeïnteresseerd in wat er zich allemaal afspeelde in het water;.
Bij het lezen van het evangelie vandaag, kwam dit beeld van gisteren me sterk opnieuw voor ogen.
Hoe reageer ik op een plotse storm in mijn leven, op een bedreiging dat ik niet had voorzien, een mediaartikel met een meest verontrustende voorspelling voor de toekomst?
Ik geloof dat Elia, in de eerste lezing, ons een juist antwoord geeft.
In het gefluister van een zachte bries werd de stem van God geboren.
In de stilte van onze binnenkamer houdt God het roer in handen en zet alles weer op zijn plaats.
In Zijn nabijheid wordt onrust en angst een klein briesje dat de golven kalmeert.
Maar hoe dikwijls moet God mij ook dit niet opnieuw leren?
Zelfs Petrus, na het spectaculaire van de broodvermenigvuldiging, was dit alles vergeten.
Gelukkig blijft alles een groei, een leerschool en een bewustwording dat God, onze God, er altijd is en ... blijft!
Cecile
Geloof betekent soms verdergaan terwijl angst en onzekerheid aanwezig zijn. Kan ik me ook dan helemaal aan Hem toevertrouwen?
BeantwoordenVerwijderenZeer mooi verhaal Cecile!
'Kleingelovige', zegt Jezus. Door steeds opnieuw deze tekst te herlezen, begrijp ik beter wat Jezus bedoeld met 'kleingelovige'. Zo voel ik me soms ook, wanneer er een moeilijke situatie (of lijden) zich voordoet , en ik met die situatie bezig ben en niet met Jezus .Het zijn de momenten waarop ik met mezelf bezig ben en waar ik God heb losgelaten ( of niet met Hem bezig ben).
Toch ervaar ik dat, zelfs in een moeilijke situatie of in mijn lijden,( de stormen in mijn leven) dat ,hoe dichter ik bij Jezus blijf, hoe rustiger ik blijf en in vrede.
Wanneer ik innerlijk in stilte blijf bij Hem, dan houdt Hij mijn hand vast (zoals Petrus : Heer ,redt mij) en dan gaat de storm rustig voorbij en wordt het weer windstil. Het is zoals bij Elia : God is niet in de storm, het lawaai ,aanwezig, maar wel in de stilte van ons hart.
Deze tekst kunnen we echt toepassen op ons leven : wat zijn de stormen in mijn leven : mijn angsten, mijn depressies, mijn ego(!), mijn temperament (alles wat mij van Jezus afleidt)
Daarom bid ik : Heer ,help mij om steeds met en in U in verbondenheid te leven ,opdat ik de stormen van het leven met en in U mag beleven, en de vrede in mijn hart mag bewaren. Amen.
Dank voor t geloof in God de vader Jezus de zoon en de heilige Geest
BeantwoordenVerwijderenvandaag gedenken we de heilige Edith Stein. toevallig schreef zij een gedicht dat mooi aansluit bij de evangelielezing van vandaag. hier mijn vertaling.
BeantwoordenVerwijderenAan het roer (Am Steuer)
Onstuimig zijn de golven,
de donkere nacht genaakt!
Wilt U haar niet verlichten,
voor mij die eenzaam waakt?
Houd kalm je hand aan ’t roer
en wees gerust en stil.
Jouw scheepje is mij dierbaar,
het vaart slechts waar Ik wil.
En houd je trouwe zinnen
gericht op het kompas.
Dat helpt je overwinnen,
de golven en de nacht.
Licht trilt nog de kompasnaald
maar staat dan toch weer stil.
De richting die zij aanwijst
brengt jou waarheen Ik wil.
Dus wees gerust, wees stil,
als je in stormweer raakt.
Vertrouw slechts op Gods wil,
wanneer ‘t geweten waakt.
Dank je wel Stefan.
Verwijderen"... wanneer 't geweten waakt" ... prachtig !
Mooie zondag, kris
Heel mooi vertaald, Stefan. Dank!
Verwijderen