zondag 18 door het jaar A

"Geven jullie hun maar te eten"

Tekst overweging: aartsbisschop Vincenzo Paglia, ontleend aan het boek ‘Het Woord van God elke dag – 2026’, uitgegeven bij Otheo/Sant’Egidio.

Het evangelie van deze achttiende zondag vertelt over de eerste broodvermenigvuldiging, zoals beschreven door Matteüs. Deze gebeurtenis wordt maar liefst zes keer vermeld in de evangeliën (twee keer in Matteüs en Marcus en één keer in Lucas en Johannes). Het moet de gemeenschap van de eerste leerlingen erg geraakt hebben, want het is opgenomen in een van de weinige evangelieteksten die alle vier de evangelisten gemeen hebben. Het zijn de bladzijden die de zending van Jezus samenvatten.

Al vanaf het begin van het verhaal worden we geraakt door de tederheid en het medeleven van de profeet uit Nazaret. Nadat Hij heeft vernomen dat Johannes de Doper is vermoord, trekt Hij zich terug in de woestijn. De dood van Johannes de Doper is ook voor Hem een gevaarlijk teken. Maar de mensen blijven Hem op de voet volgen. Deze keer heeft Hij de boot genomen en zij haasten zich naar de andere oever, waar Hij zal aanmeren.

Als Jezus de oever bereikt, ziet Hij inderdaad de hele menigte voor zich staan. Het zijn mensen die buiten adem zijn, uitgeput door vermoeidheid en vooral op zoek naar een herder, iemand die voor hen zorgt. Het hart van Jezus kan, zoals zo vaak, die ontroering niet weerstaan: Hij geneest de zieken die bij Hem worden gebracht en blijft dan, zoals gewoonlijk, bij hen om te spreken en te onderrichten. Tot de avond.

"Dit is een afgelegen plaats en het is al laat. Stuur de mensen weg, laat ze naar de dorpen gaan om eten voor zichzelf te kopen," adviseren de leerlingen. Ze lijken bezorgd om de menigte, maar denken alleen aan het voedsel "dat bederft". Jezus antwoordt: "Ze hoeven niet weg, geven jullie hun maar te eten." Hij roept zijn leerlingen dus op om niet alleen aan zichzelf te denken, maar ook aan de noden van anderen. De menigte mag niet weggestuurd worden. De leerlingen moeten hen helpen.

De Heer wist wel dat de leerlingen niet veel hadden: vijf broden en twee vissen. Dat is niet genoeg voor vijfduizend mensen. Toch is het met dat beetje dat de leerlingen de vraag van de menigte moeten lenigen, zonder iemand weg te sturen. Het mirakel begint daar: de zwakte van de leerlingen heeft, als ze aan de Heer wordt toevertrouwd, de kracht om brood te vermenigvuldigen. Armoede wordt overvloed.

Wonderen worden vaak verhinderd door de hebzucht van individuen en naties. Veel mensen lijden honger en sterven, niet omdat er geen voedsel is, maar omdat individuen en naties het verspillen en vernietigen uit hebzucht. Deze evangelietekst maakt duidelijk dat het de Heer is die het mirakel bewerkstelligt. Maar Jezus heeft daarbij de hulp van de leerlingen nodig. Hij heeft onze handen nodig, hoe zwak ze ook zijn. Hij heeft onze middelen nodig, hoe bescheiden ze ook zijn. Als alle handen samenwerken met de Heer, worden ze een bron van rijkdom.

Dat is de betekenis van de twaalf manden brood en vis die overblijven: elke leerling, ieder van de twaalf, krijgt een van deze manden met zich mee, met de grote en tegelijk zachte verantwoordelijkheid om dit brood uit te delen dat God in zijn barmhartigheid heeft vermenigvuldigd.

Laten we bidden

Heer,
U zag de menigte
en werd door medelijden bewogen.
Schenk ook ons een hart dat ziet,
luistert en zich laat raken.
Maak ons bereid
om uw liefde en uw zorg te delen
met ieder die op onze weg komt.
Amen.

Geliefde mensen, mogen wij elkaar tot zegen zijn door van harte onze tijd, onze aandacht en onze gaven te delen met ieder die op ons levenspad komt.
Zegen over deze zondag,
kris

---

Om mee op weg te gaan

Komen er bij jou soms mensen op je pad die je liever zou wegzenden in plaats van hen van voedsel – al dan niet letterlijk – te voorzien? Wat leert de opdracht van Jezus aan zijn leerlingen jou hierover?