Gedaanteverandering van de Heer - A

De berg achter ons, het licht met ons

Tekst overweging: Kris

Vandaag neemt Jezus Petrus, Jakobus en Johannes mee een hoge berg op. Daar, ver weg van de drukte beneden, opent zich voor enkele ogenblikken een venster op Gods heerlijkheid. Later is men deze berg de Taborberg gaan noemen. Het evangelie zelf spreekt echter enkel over een 'hoge berg'. Maar dat terzijde. Laten we met de leerlingen die berg opgaan en trachten deelgenoot te worden van wat zij daar mogen zien en horen.

Het moment waarop dit gebeurt, is niet zomaar willekeurig gekozen. Enkele dagen voordien heeft Jezus zijn leerlingen voor het eerst verteld dat Hij naar Jeruzalem zal gaan, veel zal moeten lijden, gedood zal worden en op de derde dag zal verrijzen (Mt 16,21). Die woorden moeten hen met veel vragen hebben achtergelaten. Vooral Petrus kon ze moeilijk aanvaarden. Hoe kan de Messias nu de weg van het lijden gaan? In die context neemt Jezus deze drie leerlingen met zich mee. Hij wil hun geloof sterken. Hij wil hun een glimp schenken van zijn heerlijkheid, zodat zij zich later, wanneer zij Hem vernederd aan het kruis zullen zien hangen, dit moment zullen herinneren. Niet toevallig grijpt Petrus vele jaren later terug naar deze gebeurtenis wanneer hij schrijft - we lezen dat in de tweede lezing van vandaag: "Wij hebben met eigen ogen zijn grootheid gezien."

Boven op de berg gebeurt iets wonderlijks. Jezus verandert van gedaante. Zijn gezicht straalt als de zon en zijn kleren worden wit als het licht. Er verschijnen Mozes en Elia. Mozes vertegenwoordigt de Wet die God aan zijn volk heeft gegeven. Elia vertegenwoordigt de profeten die het volk telkens opnieuw tot God hebben teruggeroepen. Heel het Oude Testament lijkt hier samen te komen. Alles wat God doorheen de geschiedenis aan zijn volk heeft toevertrouwd, vindt zijn vervulling in Jezus. Hij staat niet naast Mozes en Elia als één van de velen. Hij is degene naar wie zij altijd hebben verwezen. In Hem bereikt Gods heilsplan zijn voltooiing.

Dan klinkt de stem van de Vader uit de wolk: "Dit is mijn geliefde Zoon, in Hem vind Ik vreugde. Luister naar Hem." Opvallend is dat de Vader niet zegt: bewonder Hem, blijf naar Hem kijken of geniet van dit bijzondere ogenblik. Hij zegt: "Luister naar Hem." Dat is de kern van het geloof. Verwondering is kostbaar, maar geloven is ook en vooral gehoor geven aan zijn woord. Het gaat er niet om het evangelie enkel mooi te vinden, maar het zo toe te laten in ons leven dat het ons vormt, zodat wij steeds meer leren liefhebben door Hem, met Hem en in Hem.

Wanneer de leerlingen de stem van de Vader horen, worden zij door grote angst - zo lezen we - overvallen en werpen zij zich ter aarde. Dat is geen vreemde reactie. Doorheen de Bijbel gebeurt dit vaker wanneer mensen iets van Gods grootheid ervaren. Mozes bedekte zijn gezicht bij het brandende braambos (Ex 3,6). Jesaja riep uit: "Wee mij!" wanneer hij de Heer zag (Jes 6,5). Daniël verloor al zijn kracht na zijn visioen (Dan 10,8-9). Dergelijke angst is niet de schrik voor een straffende God. Zij is het diepe ontzag van een mens die beseft dat hij voor de levende God staat.

Van Jezus uit dan ook geen enkel oordeel wanneer Hij na deze openbaring naar de leerlingen toestapt. Hij raakt hen eenvoudig aan en zegt: "Sta op, wees niet bang." Zo is God. Hij blijft niet op afstand wanneer wij klein worden van angst of onzekerheid. Hij buigt zich naar ons toe. Hij raakt ons aan. Hij richt ons op. En vervolgens gaat Hij met ons verder op weg.

Met z'n vieren dalen ze de berg weer af. Toch doen de leerlingen dat wellicht met enige tegenzin. Petrus was er graag gebleven. Hij wil tenten bouwen en dat mooie ogenblik vasthouden. Maar Jezus laat dat niet toe. Ze moeten weer naar beneden, daar waar het gewone leven wacht. Daar wacht trouwens ook de weg naar Jeruzalem, de weg van het kruis, de weg van Pasen.

Ook wij kennen momenten waarop wij iets van Gods nabijheid mogen ervaren. Een woord uit de Schrift dat ons diep heeft geraakt. Een eucharistieviering die een echte Godsontmoeting was. Een ontmoeting met een medemens waarin God zich liet kennen. Zulke ogenblikken zijn kostbare gaven. Maar zij zijn geen eindpunt. Zij worden ons geschonken om ons geloof te voeden en ons hart te sterken voor de weg die voor ons ligt.

Theresia van Lisieux schrijft: "Leven op aarde is niet je tent opslaan op de Taborberg, maar het is met Jezus de weg van Calvarië gaan en het kruis als een schat beschouwen." Daarmee herinnert zij ons eraan dat het christelijk leven zich niet afspeelt in de wow-ervaringen alleen, maar vooral in de dagelijkse werkelijkheid, zoals die zich aan ieder van ons aandient.

Het leven speelt zich inderdaad niet af op de berg, maar in het dal van ons leven. En daar is niets fout mee, integendeel. Daar wonen wij. Daar werken wij. Daar dragen wij onze vreugde en ons verdriet met ons mee. Juist daar is Jezus met ons, en draagt Hij ons. Op de Tabor straalt zijn heerlijkheid openlijk. In het dal is zij vaak meer verborgen, maar daarom niet minder werkelijk. Wie eenmaal iets van zijn licht heeft mogen ontvangen, mag weten dat dit licht niet achterblijft op de berg. Het gaat met ons mee. Soms verborgen, soms nauwelijks voelbaar, maar altijd aanwezig. Want de Heer van de Tabor is ook de Heer van het gewone leven. En juist daar, in ieders levensdal, wil Hij ons leren leven vanuit het licht van zijn Pasen.

Laten we bidden

Heer Jezus,
leer ons niet alleen naar U te kijken,
maar vooral naar U te luisteren.
Vorm ons hart,
zodat wij steeds meer
in U leren liefhebben.
Amen.

Geliefde mensen, moge de Heer ons de kracht schenken om ook in het gewone van elke dag zijn liefde zichtbaar te maken.
Een zalige feestdag !
kris

---

Om mee op weg te gaan

Het licht van de Tabor blijft niet achter op de berg. Hoe laten wij het meereizen in ons gewone leven?