vrijdag in week 16 door het jaar

Het Woord als ritme van je leven

Tekst overweging: Kris

Vandaag luisteren we naar de parabel van de zaaier. Of beter gezegd: we horen de uitleg die Jezus zelf aan zijn leerlingen geeft. Opvallend is dat dit evangelie nog niet zo lang geleden ook gelezen werd, namelijk op de 15e zondag door het jaar, op 12 juli. Soms laat de liturgie ons binnen een korte tijd dezelfde lezing opnieuw horen. Daar is niets mis mee. Integendeel, het nodigt ons uit om steeds dieper door te dringen in de rijkdom van Gods Woord. Een evangelietekst is immers nooit uitgeput. Telkens opnieuw opent dezelfde lezing een nieuw venster en laat ze ons iets ontdekken wat we eerder misschien niet hebben gezien. Bovendien mogen wij het evangelie telkens opnieuw beluisteren als het Woord van de Heer. Daarom klinkt het elke dag nieuw, fris, vol van genade en leven.

Jezus onderscheidt vier manieren waarop mensen met Gods Woord omgaan. Er zijn mensen bij wie het Woord geen ingang vindt. Er zijn er die het met enthousiasme ontvangen, maar al snel afhaken wanneer moeilijkheden zich aandienen. Anderen laten het verstikken door zorgen, bezit en de drukte van het leven. En ten slotte zijn er mensen die het Woord niet alleen horen, maar ook begrijpen. Bij hen schiet het wortel, groeit het langzaam en draagt het rijke vrucht.

Laten we vandaag vooral stilstaan bij deze laatste groep. Wat betekent het om goede aarde te zijn? Voor alle duidelijkheid: Jezus spreekt niet over mensen die volmaakt zouden zijn. Goede aarde is geen grond zonder stenen of onkruid. Het is aarde die bereid is zich te laten bewerken. Een ontvankelijk hart laat zich vormen. Het bewaart het Woord, keert er telkens naar terug en geeft het de tijd om langzaam door te dringen tot in het diepste van het leven.

Wie de heilige van de dag heeft bekeken, heeft gezien dat de Kerk vandaag de heilige Charbel Makhlüf gedenkt. Zijn leven is een mooie illustratie van de goede aarde waarover Jezus vandaag spreekt.

Charbel werd in 1828 geboren in Libanon. Al op jonge leeftijd voelde hij zich aangetrokken tot het gebed en de stilte. Tegen de verwachtingen van zijn omgeving in trad hij binnen bij de Maronitische monniken. Later koos hij ervoor om als kluizenaar te leven. Drieëntwintig jaar bracht hij door in grote eenvoud, verborgen voor de wereld. Zijn dagen werden gevuld met de eucharistie, handenarbeid, stilte, vasten en een voortdurend mediteren van de heilige Schrift. Hij zocht geen aanzien, geen invloed en geen succes. Hij verlangde slechts naar één ding: steeds inniger met Christus verbonden te leven.

Wie zijn levensverhaal kent, weet dat de Schrift voor Charbel geen boek was dat af en toe werd opengeslagen. Het Woord van God was het ritme van zijn leven. Dagelijks overwoog hij het in stilte, bad ermee en liet het langzaam doordringen tot in het diepste van zijn hart.

Ja, Charbel bad de Schrift. Hij leerde daardoor niet alleen de woorden kennen, maar bovenal de Stem. In het Woord beluisterde én ontmoette hij de Heer. Zoals hij dat ook deed in de eucharistie, waar het mensgeworden Woord zich aan hem schonk.

Charbel koos bewust voor een verborgen bestaan, ver weg van alle eer en waardering. Maar Gods plannen bleken groter dan zijn verlangen om onbekend te blijven. De Heer maakte van zijn stille leven een licht voor velen. Velen zoeken zijn voorspraak en vinden in hem een stille, maar krachtige getuige van Gods nabijheid. In het licht van het evangelie van vandaag doet een heilige als Charbel ons alleen maar meer verlangen om zelf dichter bij het Woord te leven.

De meesten van ons zullen nooit als kluizenaar leven. Dat vraagt de Heer ook niet. Toch leert Charbel ons dat ieder van ons momenten van stilte nodig heeft om de Schrift te contempleren. Het Woord vraagt geen haastige lezers, maar mensen die bereid zijn dagelijks tijd te nemen voor de lectio divina, en dit een heel leven lang. In dat volgehouden lezen en in de tijd die wij daarvoor vrijmaken, vormt de heilige Geest ons hart tot goede aarde, zodat Gods Woord er kan wortel schieten, groeien en vrucht kan dragen.

De vraag is niet: hoeveel kennen wij van de Bijbel? Maar: hoeveel ruimte krijgt Gods Woord in ons dagelijks leven? Maken wij tijd om het rustig te lezen, het te overwegen en het mee te nemen in ons dagelijks leven en in de keuzes die wij maken?

Laten we het Woord diep omarmen, zoals het Woord ook ons omarmt. Moge het dagelijks lezen van de Schrift uitgroeien tot een diepe Godsontmoeting, die ons vormt en draagt en ons steeds meer één maakt met zijn liefde.

Laten we bidden

Heer,
geef ons de stilte
waarin wij uw Stem mogen herkennen.
Laat uw Woord ons vormen,
ons dragen
en ons steeds dichter bij U brengen.
Heilige Charbel, bid voor ons.
Amen.

Geliefde mensen, mogen wij Gods Woord elke dag opnieuw omarmen en koesteren als een bron van leven en hoop.
Een mooie vrijdag,
kris

---

Om mee op weg te gaan

De Schrift brengt ons niet alleen kennis bij, maar wil ons binnenleiden in een vriendschap met Christus. Laten we dit ten diepste gebeuren?