maandag in week 17 door het jaar

Krachtige beeldtaal

Tekst overweging: Ricky Rieter

Beste vrienden, vandaag horen we een spannend verhaal. Wie het nog nooit gelezen zou hebben, vraagt zich al snel af wat er gaat gebeuren. Het lijkt bijna een gloednieuw kinderverhaal waardoor je al meteen geboeid raakt en je je afvraagt: ‘Waar moet dat naartoe? Wat gaat er gebeuren?’

De profeet wordt door de Heer aangesproken met een bijzondere opdracht. Jeremia stelt geen vragen, maar doet precies wat de Heer zegt, al weet hij nog helemaal niet waarom hij zo’n vreemde opdracht krijgt. Op naar de winkel om een linnen gordel te kopen, die vervolgens stevig om zijn middel te doen en ermee naar de Eufraat te gaan, met de opdracht dat de gordel absoluut niet nat mag worden. Daarna de droog gebleven gordel in een rotsspleet verstoppen. Zogezegd, zo gedaan en weer terug naar huis.

Op een later tijdstip spreekt de Heer hem een tweede keer aan om naar de plek te gaan waar hij de gordel verborgen had. Hij stelt weer geen vragen, maar schrikt heel erg van wat hij ziet. Inmiddels is die mooie linnen gordel van uitstekende kwaliteit helemaal vergaan en dient hij nergens meer voor.

Op dezelfde manier zal Ik de grote roem van Juda en Jeruzalem laten vergaan. Dit verdorven volk, dat weigert naar mijn woorden te luisteren, dat zich laat leiden door zijn koppige hart en achter andere goden aanloopt, … zal als deze gordel worden die nergens meer toe dient.

Dit is dus geen kinderverhaal, maar een ernstige boodschap.

Het zien van de vergane gordel was al een enorme schrik, maar nu Jeremia de betekenis weet, wordt de schrik duizendmaal erger. (Het verhaal gaat verder, maar niet vandaag.) Het loopt slecht af met dit volk en met Jeruzalem, (in elk geval op dit moment). Deze gebeurtenis staat symbool voor iets wat verkeerd afloopt, maar is tegelijkertijd een oproep om tot bewustwording te komen, dat zeker. Het is des te indrukwekkender door de vorm van het verhaal.

Gelukkig horen we in het evangelie een hoopvolle tegenhanger.

De tekst handelt over het piepkleine mosterdzaadje, het lijkt een niemendalletje. Zo’n zaadje draagt de mogelijkheid in zich om uit te groeien tot het koninkrijk van de hemel. Alleen die naam is al een belofte. Maar zover is het nog niet.

Van een koninkrijk Gods verwacht je meer en groter vertoon dan van zo’n onnozel zaadje dat je verliest als je het tussen twee vingers probeert vast te houden, zo klein is het, maar luister verder… Het is weliswaar het kleinste van alle zaden maar het groeit uit tot de grootste onder de planten. Het wordt een boom, en de vogels van de hemel komen nestelen in de takken.

Dat is een belofte waar we blij van worden. We moeten er wel iets voor over hebben en een goed onderscheidingsvermogen ontwikkelen. Vooral mogen we al de vreugde van de belofte voeden met dankbaarheid en gebed. De vogels zullen ons uitnodigen om samen met hen lofliederen te fluiten, en te zingen voor de Allerhoogste die in Jezus zelf de kleinste wilde worden. Dit is de omkering: Groot wordt klein. Dit heeft met het geheim van het koninkrijk van de hemel te maken. In het koninkrijk van God zijn de grootsten geroepen de kleinsten te worden. Dat is een geheim waar we, ten opzichte van Hem, in ons hele leven mee te maken krijgen. Een geheim dat we in ons binnenste moeten leren ontdekken en te waarderen, stap voor stap.

Laten we bidden

Goede en grote God,
soms raken we in de war van alle tegengestelde begrippen die zich regelmatig omkeren. We hebben vaak de neiging om juist ‘groot’ te worden. De omkering: de kleinste worden, is als het ware onze ‘bekering’ als we deel willen hebben aan dat koningschap van de hemel. Willen we groot worden, of moeten we juist klein worden? Wat is klein? Wat is groot? Wij willen bij U in de leer gaan, om te weten waarin echte grootheid bestaat, en leer ons te geloven in de kracht van dat kleine mosterdzaadje, door Jezus, Uw Zoon.
Amen

Dag beste vrienden, wat neem je vandaag mee van de twee verhalen? Vertoef maar wat bij hetgeen je het meest geraakt heeft. Daar heb je, lijkt mij, meer dan één (maan)dag voor nodig.
Ricky

---

Gedachten voor onderweg

Als we dagelijks tijd nemen voor bezinning, spelen er soms gedachten die we in de drukte van onze, vaak drukke, dagen niet de ruimte geven die ze nodig hebben. Soms ervaren we die gedachtenstroom die altijd maar doorgaat, als lastig. Soms doe je liever andere dingen, terwijl we zo graag meer vat zouden willen krijgen op dat koninkrijk van de Hemel. Herken je dit, en kun je er wat aan doen? Zie je het als onmogelijk om echt alles te begrijpen? En laat je het daarom maar liggen en ga je door met je werk, je vrije besteding van je tijd, je zorgen en wat al niet? Kun je voldoende bezinning verweven in je dagritme? Niet door erover te piekeren, maar door een kleine structuur te maken voor je tijdsindeling. Het is de moeite van het proberen waard. Ik vermoed dat velen van jullie dat best al voor elkaar krijgen!