donderdag in week 17 door het jaar

God geeft geen mens op

Tekst overweging: Kris

De profeet Jeremia treedt op omstreeks 600 vóór Christus, in de laatste jaren vóór de Babylonische ballingschap. Juda leeft in een tijd van grote politieke onzekerheid. In plaats van zich opnieuw aan God toe te vertrouwen, zoekt het zijn heil steeds meer in menselijke plannen en politieke bondgenootschappen. Op een dag stuurt de Heer Jeremia op pad. Opvallend: niet naar de tempel of een andere heilige plaats, maar naar de werkplaats van een pottenbakker. Dat is typisch voor Jeremia. God openbaart zich vaak door heel gewone gebeurtenissen uit het dagelijks leven. De profeet hoeft alleen maar aandachtig te kijken en te leren.

Jeremia ziet hoe de pottenbakker bezig is op zijn draaischijf. Een pot die hij maakt, mislukt. Maar hij gooit de klei niet weg. Hij neemt de klei opnieuw in handen en vormt er een nieuwe pot van, zoals hij die voor ogen had. Dan spreekt God tot Jeremia: "Zoals de klei in de handen van de pottenbakker, zo zijn jullie in mijn hand."

Deze lezing onderstreept allereerst de soevereiniteit van God. Hij blijft de Heer van de geschiedenis. Het leven glipt Hem niet uit de handen, ook niet wanneer mensen Hem uit het oog verliezen. Israël mag weten dat God zijn volk niet loslaat. Hij blijft de God van het verbond. Zijn trouw reikt verder dan de ontrouw van de mens.

Naast deze soevereiniteit van God valt Jeremia vooral de manier op waarop de pottenbakker met de mislukte pot omgaat. Hij ziet geen pottenbakker die zich ergert aan een mislukte pot. Hij ziet iemand die geduldig opnieuw begint. En daarin herkent hij iets van Gods hart.

God werkt niet met wegwerpmateriaal. Wat mislukt is, schrijft Hij niet af. Waar wij soms alleen zien wat fout liep, ziet God nog altijd mogelijkheden. Hij blijft geloven in de mens.

Die boodschap was een bron van hoop voor Israël. Ondanks alle fouten en alle ontrouw was het verhaal met God niet afgelopen.

Maar diezelfde hoop klinkt ook vandaag. Ze geldt voor de Kerk, die niet leeft van haar eigen volmaaktheid, maar van Gods blijvende trouw. Ze geldt voor ieder van ons persoonlijk. Wie kent geen momenten waarop plannen mislukken, relaties beschadigd raken of eigen tekortkomingen zwaar wegen? Soms kunnen wij denken dat bepaalde hoofdstukken van ons leven voorgoed afgesloten zijn. Alsof wat gebroken is, nooit meer heel kan worden.

Het beeld van de pottenbakker vertelt een ander verhaal. God kijkt anders dan wij. Hij ziet niet alleen wat beschadigd is, maar ook wat nog kan groeien. Hij ziet niet alleen het verleden, maar ook de toekomst die Hij met ons voor ogen heeft. Hij neemt ons telkens opnieuw in zijn handen. Hij herstelt niet alleen, Hij vormt verder. Hij blijft werken aan de mens zoals Hij die van bij het begin heeft bedoeld.

Dat betekent niet dat God ons leven zomaar naar zijn wil boetseert. Liefde dwingt nooit. De lezing nodigt ons uit om ons door Hem te laten vormen. Klei die hard geworden is, laat zich niet meer kneden. Een hart dat zich afsluit, kan moeilijk veranderen. Maar een hart dat open blijft, hoe broos ook, mag ervaren dat God er iets nieuws uit kan laten ontstaan.

Wat het verhaal van de pottenbakker ons vooral wil leren, is dat God geen mens opgeeft. Zijn liefde is geduldig genoeg om telkens opnieuw te beginnen. Zijn handen blijven werken, totdat ook in ons iets zichtbaar wordt van de mens die Hij van bij het begin heeft gedroomd.

Laten we bidden

Heer,
laat ons rusten in uw handen.
Geef dat wij ons door U laten vormen
en nooit twijfelen aan uw geduldige liefde.
Amen.

Geliefde mensen, vandaag een nieuw begin zijn. Wat gisteren misschien gebroken leek, is voor God geen reden om af te schrijven. Leg je leven in zijn handen. God draagt je.
Een mooie donderdag,
kris

---

Om mee op weg te gaan

De handen van de pottenbakker vertellen iets over het hart van God. Ben je bereid je door Hem te laten vormen, elke dag opnieuw?