25 juli - H. Jakobus, apostel

Van ereplaats naar aarden pot

Tekst overweging: Kris

Deze week lijkt wel de week van de liturgische feesten. Woensdag vierden we de heilige Maria Magdalena, daags nadien de heilige Birgitta, en vandaag richt de Kerk onze aandacht op de heilige apostel Jakobus. Op zulke feestdagen verlaten we even de gewone lezingenreeks en worden heel bewust eigen Bijbellezingen aangeboden. Dat gebeurt niet toevallig. De Kerk wil ons doorheen die lezingen iets laten zien van het leven, de roeping en het geloofsgetuigenis van de heilige die we vieren. Zo werpen de lezingen niet alleen licht op Gods Woord, maar ook op de weg die deze heilige met Christus is gegaan.

In het evangelie van vandaag horen we hoe de moeder van Jakobus en Johannes aan Jezus vraagt of haar beide zonen later een ereplaats mogen krijgen in zijn koninkrijk. Jezus antwoordt niet met een belofte, maar met een vraag: "Kunnen jullie de beker drinken die Ik zal drinken?" Opvallend is dat Jezus zich vanaf dat ogenblik niet meer alleen tot de moeder richt, maar rechtstreeks tot Jakobus en Johannes. Daarmee wordt duidelijk dat ook zijzelf deze wens delen.

Jakobus verlangt dus, net zoals Johannes, naar een plaats van eer, maar Jezus nodigt hen uit om eerst zijn levensweg te delen. Grootheid in Gods Koninkrijk wordt niet bereikt door macht of aanzien, maar door dienstbaarheid, trouw en zelfgave. Gaandeweg zal Jakobus, en ook Johannes, ontdekken dat de weg naar ware grootheid heel anders verloopt dan zij zich aanvankelijk hadden voorgesteld.

Wanneer Jezus vraagt of zij de beker kunnen drinken die Hijzelf zal drinken, begrijpen zij waarschijnlijk nog niet wat die woorden werkelijk betekenen. Pas later zullen zij ontdekken dat die beker verwijst naar het lijden en de volledige overgave van Christus. Volgens het boek Handelingen (Hand. 12,1-2) wordt Jakobus uiteindelijk de eerste van de twaalf apostelen die als martelaar sterft omwille van zijn geloof. De leerling die ooit droomde van een ereplaats naast Jezus, leert gaandeweg dat de grootste eer juist daarin bestaat: de weg van zijn Meester gaan, tot het einde toe.

Ook wij herkennen iets van de twee broers in onszelf. Ook wij verlangen soms naar erkenning, waardering of een belangrijke plaats. Jezus veroordeelt dat verlangen niet, maar zuivert het. Hij nodigt ons uit om niet te zoeken naar eigen grootheid, maar naar de liefde waarmee wij anderen mogen dienen. Wie zijn leven uit handen durft te geven, ontdekt dat hij juist daarin het dichtst bij Christus komt.

Vanuit dat licht krijgt ook de eerste lezing haar volle betekenis. Paulus beschrijft zichzelf als een breekbare aarden pot die een kostbare schat draagt. Hij spreekt over vervolging, lijden en kwetsbaarheid, maar ook over het leven van Christus dat juist daarin zichtbaar wordt. Het is alsof Paulus ons laat zien hoe de woorden van Jezus werkelijkheid worden in het leven van zijn leerlingen. De weg die Jakobus stap voor stap heeft leren gaan, is ook de weg van Paulus: niet de weg van menselijke roem, maar de weg waarop Gods kracht zichtbaar wordt in een mens die zich aan Hem toevertrouwt. Ook Jakobus werd uiteindelijk zo'n breekbare aarden pot. Hij die ooit de eerste wilde zijn, ontdekte gaandeweg de broosheid van zijn eigen bestaan. Juist daarin kon Gods kracht zichtbaar worden.

In zijn lied Anthem zingt Leonard Cohen: "There is a crack in everything, that's how the light gets in" – "Er zit een barst in alles, zo komt het licht naar binnen." Zijn woorden drukken uit dat juist wie zijn kwetsbaarheid niet wegduwt, maar durft toe te laten, zich opent voor Gods licht. Waar wij onze breekbaarheid niet langer verbergen, kan zijn licht ons leven verlichten.

Paulus gaat echter nog een stap verder. Hij noemt ons breekbare aarden potten die reeds een kostbare schat in zich dragen. Christus woont al in ons; wij zijn dragers van Gods licht. Die goddelijke schat wil niet verborgen blijven, maar werkzaam worden doorheen de kwetsbare pot die ons leven is. Onze broosheid en ons onvermogen vormen geen hindernis voor Gods werk. Integendeel, God kiest juist onze kwetsbaarheid om zijn kracht zichtbaar te maken. Dat is een troostvolle gedachte. We hoeven niet eerst sterk, volmaakt of ongeschonden te zijn om God zichtbaar te maken. Juist in ons kwetsbare mens-zijn kan Hij wonen, werken en zijn licht laten schijnen voor de wereld.

Laten we bidden

Heer Jezus,
leer ons niet te zoeken naar de eerste plaats,
maar naar de weg van de dienstbaarheid.
Wanneer wij hierin onze eigen kwetsbaarheid ervaren,
laat ons dan niet ontmoedigd raken,
maar vertrouwen op uw kracht
die doorheen onze zwakheid werkzaam is.
In uw naam.
Amen.

Geliefde mensen, laten wij ons niet leiden door de drang om gezien te worden, maar door het verlangen om goed te doen.
Een mooi weekend,
kris

---

Om mee op weg te gaan

De grootste schat schuilt niet in wat wij kunnen, maar in Wie wij mogen dragen. Hoe kan Christus vandaag door jouw leven heen zichtbaar worden?