22 juli - H. Maria Magdalena

De weg van het verlangen

Tekst overweging: Kris

Er bestaat in de mens zoiets als een zielsverlangen. Het is een verlangen dat geen product is van onze wil. Het is geen project dat we kunnen plannen of organiseren. Eerder is het iets wat ons overkomt. Het komt als een innerlijke beweging, een fluistering vanbinnen, een zachte drang naar iets dat ons overstijgt. Een verlangen naar zin en waarheid, een innerlijke hunkering die uitstijgt boven het ikje dat zo vaak in zichzelf blijft ronddraaien.

Zulke verlangens kunnen sporen van de Geest zijn. De heilige Ignatius van Loyola nodigt ons uit om niet achteloos voorbij te gaan aan wat er in ons hart leeft. Door stil te verwijlen bij onze diepste verlangens, onze vreugde, onze onrust of ons heimwee, leren we onderscheiden welke innerlijke bewegingen ons dichter bij God brengen en welke ons juist van Hem verwijderen. Vaak worden ze ons geschonken zonder dat we precies beseffen vanwaar ze komen. De Geest blaast waar Hij wil (vgl. Joh. 3,8); wie luistert met het hart, herkent soms iets van dat geheim. In werkelijkheid is het God die aanklopt bij ons hart (vgl. Openb. 3,20).

Maria Magdalena, wier leven we vandaag gedenken en vieren, moet diep in haarzelf iets ervaren hebben van dat verlangen; een verlangen dat haar dreef naar de Heer. Het mooie is dat ze het niet wegbande uit haar leven, integendeel. Ze bewaarde het, koesterde het en gaf ruimte aan wat God in haar hart was aan het bewerkstelligen. Zo groeide zij uit tot de vrouw die we vandaag kennen: een trouwe volgeling en getuige van de Heer. Daarover straks meer.

Laten we eerst eens kijken naar ons eigen leven. Zijn er ook bij ons, diep vanbinnen, momenten waarop we aanvoelen dat er ‘meer’ is dan enkel ons eigen doen of denken? Momenten waarop iets in ons wordt aangeraakt en we van binnenuit worden uitgenodigd om te luisteren naar een verlangen dat ons overstijgt? Op zulke momenten staat er iets belangrijks op het spel. We kunnen dit dan negeren. We kunnen er in een vlaag van enthousiasme heel kort iets mee doen. Of we kunnen het koesteren voor het leven, zodat het ons hele zijn voorgoed bepaalt. Jezus sprak daarover in de gelijkenis van de zaaier, die we onlangs nog beluisterden (Mt. 13,1–23). Het zaad valt op verschillende plaatsen. Soms op de weg: het wordt vertrappeld en weggehaald. Soms tussen de distels: het verstikt. Maar soms in goede aarde: het draagt vrucht. De vraag aan ons is: wat doen wij met het zaad dat God telkens opnieuw in ons hart legt?

In Maria Magdalena vond Gods stille werkzaamheid vruchtbare grond. En zo kwam ze in contact met de Heer – letterlijk, uiterlijk, maar vooral diep vanbinnen. Ze liet zich door Hem aanspreken, aanraken en genezen.

Die ontmoeting groeide uit tot een levenslange verbondenheid met de Heer. Ze week niet van zijn zijde. Ze bleef luisteren, volgen, aanwezig zijn. Tot onder het kruis toe bleef ze standvastig, terwijl zovelen al gevlucht waren. En zelfs na zijn dood ging ze op weg naar het graf, met balsem in de hand (vgl. Mc. 16,1), maar vooral met liefde in haar hart.

Zij mocht als eerste de Opgestane zien, daar in die ochtend van de verrijzenis. In haar liefdevolle trouw mocht zij deze genade ontvangen. Ja, wat een genade! Hem mogen herkennen, zijn stem horen, bij naam geroepen worden. Maar ook hier moest ze nog groeien. We lezen dat ze Hem wil vasthouden, haar Meester, haar Liefste. “Houd Mij niet vast,” zegt Jezus. Hij wijst haar op iets groters. Hij nodigt haar uit tot loslaten. Niet omdat Hij afstand neemt, maar omdat hun verbondenheid voortaan een nieuwe gestalte krijgt. Tot een nog dieper vertrouwen. De Heer is altijd meer dan onze voorstellingen. Meer dan onze gehechtheden. Meer dan wat we kunnen vasthouden of begrijpen.

Gods aanwezigheid aanvoelen, Hem zoeken, Hem horen én antwoorden... het zal van ons leven een feest maken, een diep innerlijk feest van bekering, thuiskomen en leven. Zoals Maria Magdalena zullen ook wij het ontvangen leven niet voor onszelf kunnen houden, maar zullen we ons gezonden weten om overal, of dat nu met woorden of met daden gebeurt, te vertellen: “Ik heb de Heer gezien.”

Laten we bidden

God van licht,
U raakt mij aan vanuit de stilte. U kent het verlangen dat diep in mij beweegt, lang vóór ik het zelf kan benoemen. Open mijn binnenste voor wat van U komt. Geef mij de moed om niet voorbij te gaan aan wat mij doet verlangen. Laat mijn leven een antwoord zijn op uw nabijheid. Blijf mij zoeken, tot ik het aandurf mij te laten vinden.
In Christus, mijn Geliefde.
Amen.

Geliefde mensen, moge in ons allen het verlangen levend blijven om de Liefde te herkennen en te beantwoorden.
Een mooie feestdag!
kris

---

Om mee op weg te gaan

Soms leeft er iets in ons dat wacht om gehoord te worden. Een verlangen, een stil weten, een zachte hunkering - iets waarvan we aanvoelen dat God ermee te maken heeft. Laten we het niet naast ons neerleggen, maar het alle ruimte geven. Wie weet tot welke ongekende hoogten het ons zal brengen...